Tarot. Karty, które wróżą
66,00 zł
Spośród różnych systemów wróżbiarskich spotykanych w Europie najczęściej mamy do czynienia z astrologią, chiromancją, a także z kartomancją, czyli wróżeniem za pomocą kart. W przeciwieństwie jednak do dwóch pierwszych systemów, tajniki kartomancji są mało znane, aczkolwiek sama sztuka wróżbiarska należy do bardzo popularnych.
1 w magazynie
| Autor dzieła | Jan Witold Suliga |
| Wydawnictwo | Łódzkie |
| Seria | |
| Rok wydania | 1990 |
| Wymiary | 235 x 160 mm |
| Ilość stron | 120 |
| Numer ISBN | 83-218-0850-6 |
| Typ okładki | Miękka |
| Stan obwoluty | - |
| Stan ogólny książki | Dobra |
| Uwagi techniczne | Otarcia i przygięcia grzbietu oraz samej okładki, ślady użytkowania, przybrudzenia. Brak kart do wycięcia. |
Spośród różnych systemów wróżbiarskich spotykanych w Europie najczęściej mamy do czynienia z astrologią, chiromancją, a także z kartomancją, czyli wróżeniem za pomocą kart. W przeciwieństwie jednak do dwóch pierwszych systemów, tajniki kartomancji są mało znane, aczkolwiek sama sztuka wróżbiarska należy do bardzo popularnych.
Podobne produkty
Kolejna tegoż autora próba wyjaśnienia zagadek z okresu początków cywilizacji ludzkiej i pozostałośći z tego okresu jako wpływów ingerencji cywilizacji pozaziemskich.
Osoba księżniczki Anastazji od samego początku budziła niezwykłe zainteresowanie i największe emocje. Pojawienie się w latach dwudziestych w Berlinie kobiety, w której jedni bez wahania rozpoznawali córkę Mikołaja II, drudzy zaś stanowczo zaprzeczali, że jest to możliwe, spowodowało ogromne napięcia w rozmaitych kręgach, a także rozłam wśród żyjących przedstawicieli rodu Romanowów.
Badane osoby - mężczyźni i kobiety - mówiły pod wpływem hipnozy, że "utaczano" im materiał genetyczny. Wiele kobiet powiedziało, że istoty pozaziemskie pozbawiały je płodu, a później pokazywały "maleńkich potomków" - nie były to jednak istoty ludzkie, lecz "jakieś mieszańce". Czasem całe rodziny wywabiano na dwór "dziwnymi światłami".
"W kręgu biopola" należy do rzadkiego gatunku książek, których ciąg dalszy pisze samo życie. Zakończenie książki Stanisława Nardellego jest sprawą ludzi nauki; zawarte w nim fakty muszą wytrzymać próbę rzetelnego, krytycznego osądu i praktyki.