Paruzja. Przedstawienie Sądu Ostatecznego w sztuce średniowiecznej Europy Środkowej
85,00 zł
Temat Sądu Ostatecznego należy do wielkich tematów ikonografii chrześcijańskiej. Bogactwo tego tematu w średniowieczu, które wynika z dołączonych do niego innych wątków ikonograficznych, stawia przed badaczem poważne wyzwanie. Autor wielowątkowe przedstawienia Sądu Ostatecznego starał się wyjaśnić w oparciu o bogaty materiał źródłowy, nie ograniczając się tylko do Biblii, ale sięgając do tekstów apokryficznych oraz średniowiecznych autorów, tekstów kazań, egzemplów, misteriów, a nawet do Boskiej komedii Dantego.
1 w magazynie
| Autor dzieła | Zdzisław Kliś |
| Wydawnictwo | Wydawnictwo Naukowe PAT |
| Seria | |
| Rok wydania | 1999 |
| Wymiary | 230 x 160 mm |
| Ilość stron | 481 |
| Numer ISBN | 9788387681364 |
| Typ okładki | Miękka |
| Stan obwoluty | - |
| Stan ogólny książki | Bardzo dobra |
| Uwagi techniczne | Delikatne przybrudzenia. |
Temat Sądu Ostatecznego należy do wielkich tematów ikonografii chrześcijańskiej. Bogactwo tego tematu w średniowieczu, które wynika z dołączonych do niego innych wątków ikonograficznych, stawia przed badaczem poważne wyzwanie. Autor wielowątkowe przedstawienia Sądu Ostatecznego starał się wyjaśnić w oparciu o bogaty materiał źródłowy, nie ograniczając się tylko do Biblii, ale sięgając do tekstów apokryficznych oraz średniowiecznych autorów, tekstów kazań, egzemplów, misteriów, a nawet do Boskiej komedii Dantego.
Ikonografia Sądu Ostatecznego w zabytkach znajdujących się na terenie Europy Środkowej czyli Polski, Czech, Słowacji i Węgier nie była dotąd opracowana i tylko wyjątkowo zajmowano się nią w oparciu o zabytki austriackie. Praca ks. dr. Klisia wypełnia tę lukę badawczą i stanie się ważnym źródłem informacji.
Podobne produkty
Olga Boznańska. Najwybitniejsza malarka epoki. Obywatelka świata. Jej portrety intrygowały, niepokoiły, obnażały duszę malowanej osoby. Nie uznawała banalnego piękna. Charakter, emocje, uczucia były dla niej ważniejsze niż uroda modeli. Po Paryżu chodziła w sukni giupiurowej z trenem pełnym falban i plis. Wzbijał się za nią tuman kurzu. Na głowie miała olbrzymi, sinoczarny wał włosów wysoko w kok zaczesanych. Na nim „czarne gniazdo z dżetów i flaneli podpięte wysoko z tyłu kwiatami, spod którego spływały czarne strusie pióra”. Wyglądała jak „posąg wyjęty na chwilę z ciemności piramidy”. Przez trzydzieści lat malowała w pracowni przy Boulevard Montparnasse. Bywali tam m.in. Zofia Stryjeńska, Mela Muter, Wojciech Kossak, Artur Rubinstein. Pojawiała się Maja Berezowska „ze swoimi kochasiami”.
Publikowane w książce teksty dotyczą szeroko rozumianej roli narzędzia w procesie tworzenia, percepcji sztuki i refleksji nad sztuką.
Markus Muntean i Adi Rosenblum tworzą duet artystyczny od 1992 roku. Bohaterowie ich obrazów to młodzi ludzie, których sylwetki zostały przemalowane z materiałów fotograficznych pochodzących z archiwum twórców oraz z czasopism i internetu. Wizerunki reprezentujące kulturę popularną Muntean/Rosenblum zderzają z cytatami z literatury najwyższej klasy. Zestawienie warstwy wizualnej z tekstową nie ma wyraźnych uzasadnień i tym samym stawia widza przed koniecznością znalezienia własnej interpretacji historii przedstawionej na płótnie. Równie ważną częścią działalności artystów są akcje performatywne.
Długą drogę przeszła sztuka w ciągu stu lat, które nas dzielą od pierwszych przejawów orientacji i szkoły impresjonistycznej. Burzliwa była atmosfera wokół nowej epoki i burzliwe dalsze dzieje inicjatywy artystycznej, która do dziś nie straciła energii swej dociekliwości i sprawdzaniu mocy i granic stosowalności malarstwa jako instrumentu poznania, wyrażania i oddziaływania.