Różokrzyżowcy. Historia i nauka
20,00 zł
Książka Sedira w sposób kompetentny, przejrzysty przedstawia historię i naukę Różokrzyżowców. Wydano ją po raz pierwszy w 1926 roku.
1 w magazynie
| Autor dzieła | Paul Sedir |
| Wydawnictwo | Pegaz |
| Seria | |
| Rok wydania | 1994 |
| Wymiary | 205 x 145 mm |
| Ilość stron | 174 |
| Numer ISBN | 83-85639-08-X |
| Typ okładki | Miękka |
| Stan obwoluty | - |
| Stan ogólny książki | Bardzo dobra |
| Uwagi techniczne | Niewielkie ślady magazynowania. |
Książka Sedira w sposób kompetentny, przejrzysty przedstawia historię i naukę Różokrzyżowców. Wydano ją po raz pierwszy w 1926 roku.
Porusza takie temat jak: Różokrzyż; różokrzyżowcy; zwiastuni; symbolika Różokrzyża, reguły Zakonu; podstawowe dokumenty; ujawnienie się Różokrzyżowców w XVII wieku; przejawy działalności różokrzyżowców od XVIII wieku do naszych czasów; o wtajemniczeniu różokrzyżowym; teologia; kosmologia; socjologia; alchemia; istota różokrzyżostwa; jak stać się godnym wtajemniczenia różokrzyzowego.
Podobne produkty
"W kręgu biopola" należy do rzadkiego gatunku książek, których ciąg dalszy pisze samo życie. Zakończenie książki Stanisława Nardellego jest sprawą ludzi nauki; zawarte w nim fakty muszą wytrzymać próbę rzetelnego, krytycznego osądu i praktyki.
Badane osoby - mężczyźni i kobiety - mówiły pod wpływem hipnozy, że "utaczano" im materiał genetyczny. Wiele kobiet powiedziało, że istoty pozaziemskie pozbawiały je płodu, a później pokazywały "maleńkich potomków" - nie były to jednak istoty ludzkie, lecz "jakieś mieszańce". Czasem całe rodziny wywabiano na dwór "dziwnymi światłami".
Sensacyjne dowody na to, co Raymond A. Moody opisał w bestsellerze "Życie po życiu". Goście z zaświatów, projekcje astralne, zdjęcia duchów. Czy to świadectwa nieśmiertelności duszy? Czy świadomość umiera wraz z ciałem? Nikt jeszcze tego nie udowodnił. Istnieją jednak relacje i wyniki eksperymentów nad przejawami świadomości ludzi zmarłych i sposobami jej oddziaływania na rzeczywistość.
Wiosną 1977 roku spotkaliśmy się przy kolacji. Däniken powiedział, że uczestnicy dyskusji, jakie prowadził w wielu krajach świata zadawali mu prawie zawsze te same pytania. Raz dotyczyły one newralgicznych punktów jego teorii, raz były wynikiem błędnego odczytania tekstu, innym razem świadczyły o niezrozumieniu problemu - zawsze jednak dyskusje te, nierzadko gwałtowne a czasem nawet agresywne, były dla niego inspiracją do nowych przemyśleń...