Trojanki według Eurypidesa
35,00 zł
Trojanki Eurypidesa odnosiły się do rzezi dokonanej przez Ateńczyków na mieszkańcach wyspy Melos – kiedy to wymordowano wszystkich mężczyzn, a kobiety sprzedano do niewoli. W 1965 r. Jean Paul Sartre zdecydował się dokonać adaptacji, której zasady wyjaśnia w interesującym wywiadzie udzielonym Bernardowi Pingaud, zamieszczonym w charakterze posłowia do niniejszego wydania.
1 w magazynie
| Autor dzieła | Jean Paul Sartre |
| Wydawnictwo | Literackie |
| Seria | |
| Rok wydania | 1984 |
| Wymiary | 195 x 130 mm |
| Ilość stron | 66 |
| Numer ISBN | 83-08-01250-7 |
| Typ okładki | Miękka |
| Stan obwoluty | Bardzo dobry |
| Stan ogólny książki | Bardzo dobra |
| Uwagi techniczne | Lekkie otarcia obwoluty. |
Trojanki – ostatnia część trylogii tragicznej Eurypidesa poświęconej wojnie trojańskiej – dla ateńskich widzów w 415 r. p.n.e. miały silną wymowę polityczną, odnosiły się do rzezi dokonanej przez Ateńczyków na mieszkańcach wyspy Melos – kiedy to wymordowano wszystkich mężczyzn, a kobiety sprzedano do niewoli – nawiązywały również do przygotowanej podówczas wyprawy na Sycylię. Przesłanie tej sztuki: w wojnie nie ma zwycięzców (Troja została zniszczona, ale wracających do domu Greków czeka zguba), zachowało aktualność. Jego humanistyczna wymowa pociągnęła Sartre’a, w 1965 r. zdecydował się więc dokonać adaptacji, której zasady wyjaśnia w interesującym wywiadzie udzielonym Bernardowi Pingaud, zamieszczonym w charakterze posłowia do niniejszego wydania.
Podobne produkty
Ameryka, początek XX wieku. Epoka wielkich odkryć, wynalazków i gwałtownego rozwoju techniki, epoka wielkich przemian społecznych i politycznych. Na tym tle toczy się akcja "Ragtime’u", falująca jak tytułowa synkopowana murzyńska muzyka tamtych czasów. Liczne wątki tej powieści splatają się w pełen ekspresji obraz amerykańskiego społeczeństwa.
Piękna, oszałamiająca, hipnotyzująca opowieść. Coś się kończy, a coś zaczyna. Wartości życia, śmierci, prawdy i kłamstwa zostały położone na szali. Czy życie to tylko ułuda?
Ruszamy w głąb metropolii, śladem psychologicznych meandrów wielkomiejskiego człowieczeństwa, wstępujemy w duszę i umysł artysty, który ukazuje nam działanie machiny sztuki w twórcy, ocieramy się o przeżycia transcendentne, aby wejrzeć w kosmos i jego związki z człowiekiem oraz przyszłością. „19 dni na scenie” to wstrząsająca, ale harmonijna i delikatna poetycka podróż w poszukiwaniu piękna. Podróż aż po kraniec Uniwersum.
"Proza Saramonowicz imponuje logiką konstrukcji, nieodległej od logiki okrucieństwa. Nie zna łatwych pocieszeń, nadziei zbawienia i życia wiecznego. Próżnię po nich wypełnia grymas materii. Zapuścić w tę czeluść wzrok - to jedyny dostępny nam bunt." (Jan Gondowicz)