Przygody dzieł literackich
26,00 zł
Książka omawia w zmiennym świetle ich kolejnych interpretacji siedem wielkich utworów literatury polskiej: Pana Tadeusza Adama Mickiewicza, Pana Jowialskiego Aleksandra Fredry, Balladynę Juliusza Słowackiego, Lalkę Bolesława Prusa, Wesele Stanisława Wyspiańskiego, Pałubę Karola Irzykowskiego i Kosmos Witolda Gombrowicza. Na tych przykładach ukazuje różnorodność sposobów oglądu dzieła literackiego oraz zakreśla historię recepcji utworów, które dziś śmiało możemy zaliczyć do klasyki polskiego piśmiennictwa.
1 w magazynie
| Autor dzieła | Henryk Markiewicz |
| Wydawnictwo | slowo/obraz terytoria |
| Seria | |
| Rok wydania | 2004 |
| Wymiary | 230 x 145 mm |
| Ilość stron | 266 |
| Numer ISBN | 83-89405-03-2 |
| Typ okładki | Twarda |
| Stan obwoluty | - |
| Stan ogólny książki | Bardzo dobra |
| Uwagi techniczne |
Książka omawia w zmiennym świetle ich kolejnych interpretacji siedem wielkich utworów literatury polskiej: Pana Tadeusza Adama Mickiewicza, Pana Jowialskiego Aleksandra Fredry, Balladynę Juliusza Słowackiego, Lalkę Bolesława Prusa, Wesele Stanisława Wyspiańskiego, Pałubę Karola Irzykowskiego i Kosmos Witolda Gombrowicza. Na tych przykładach ukazuje różnorodność sposobów oglądu dzieła literackiego oraz zakreśla historię recepcji utworów, które dziś śmiało możemy zaliczyć do klasyki polskiego piśmiennictwa.
Podobne produkty
"Co zostaje z Auschwitz" to trzecia część trylogii Giorgio Agambena, w której centralną rolę odgrywa figura Homo Sacer – człowieka całkowicie odartego z godności, który jest już tylko nagim życiem. Ekstremalną formą Homo Sacer był więzień obozu koncentracyjnego tuż przed swoją ostatnią drogą do komory gazowej („muzułman”). Jak żywy trup, budził już tylko niechęć.
Jedno z najlepszych, zwięzłych wprowadzeń w zagadnienia konstytutywne dla europejskiej tradycji filozoficznej. Wielokrotnie wznawiana, wciąż aktualna, stała się jednym z największych sukcesów wydawniczych Russella.
Tractatus politicus, czyli traktat polityczny, był ostatnim i niekompletnym traktatem napisanym przez Barucha Spinozę. Został napisany w latach 1675–77 i opublikowany pośmiertnie w 1677 r.
Można uznać ten zbiór krótkich felietonów-esejów za literacki debiut Emila Ciorana, choć w tej formie książkowej ukazały się one dopiero po jego śmierci. Pewne motywy przewijają się w nich cały czas: irracjonalność życia, relacja między cierpieniem, szczęściem a „przeznaczeniem”, problem Rumunii, która pozostanie jego miłością i fatum przez resztę życia na emigracji, kwestie filozofii, literatury, muzyki, sztuki.