Kronos
19,00 zł
Zapiski, sporządzane przez Gombrowicza w ciągu kilkudziesięciu lat, mają charakter bardzo prywatny, nierzadko intymny. Pisarz próbuje w nich zrekonstruować czas miniony i przyjrzeć się własnemu życiu jako chronologicznej serii zdarzeń. Powstało w ten sposób szczególne kalendarium, ukazujące całe życie artysty w jego złożoności.
1 w magazynie
| Autor dzieła | Witold Gombrowicz |
| Wydawnictwo | Literackie |
| Seria | |
| Rok wydania | 2013 |
| Wymiary | 205 x 145 mm |
| Ilość stron | 455 |
| Numer ISBN | 978-83-08-05078-1 |
| Typ okładki | Miękka |
| Stan obwoluty | - |
| Stan ogólny książki | Bardzo dobra |
| Uwagi techniczne | Stan BDB- (przybrudzenia, ślady używania, nieznaczne załamanie grzbietu). |
Legendy i plotki o tym tekście krążyły od wielu lat, ale dostęp do manuskryptu miało niewielu. Wreszcie „Kronos”, prywatny dziennik Witolda Gombrowicza, trafił do szerszej publiczności.
Zapiski, sporządzane przez Gombrowicza w ciągu kilkudziesięciu lat, mają charakter bardzo prywatny, nierzadko intymny. Pisarz próbuje w nich zrekonstruować czas miniony i przyjrzeć się własnemu życiu jako chronologicznej serii zdarzeń. Powstało w ten sposób szczególne kalendarium, ukazujące całe życie artysty w jego złożoności.
Czy „Kronos” jest ostatnim przesłaniem? Ostatnią prowokacją genialnego pisarza? A może dowodem na zwycięstwo z Formą?
Lektura „Kronosa” z pewnością wpłynie na interpretację tak znanych utworów Witolda Gombrowicza jak „Trans-Atlantyk”, „Pornografia”, czy w końcu „Dziennik”, którego „Kronos” jest swoistym uzupełnieniem, a pod wieloma względami także całkowitym przeciwieństwem. To dzieło wstrząsające, wywołujące zażarte dyskusje.
Podobne produkty
Bogate życie autorki - pracownika naukowego, tłumaczki, a nade wszystko kobiety potrafiącej ciekawie opowiadać o życiu, przeplata się tutaj z historią powszechną. Poznasz zawikłane losy jej rodziny (od 1927 do 2008 roku), na której piętno wywarła trudna historia - głód na Ukrainie, stalinowskie represje..
Starannie wyselekcjonowane, napisane niezwykle klarownym językiem teksty obejmują: esej o Mozarcie, mowę noblowską z 1976 roku, rozważania na temat Chicago - ukochanego miasta Bellowa, wspomnienia o zmarłych przyjaciołach (Johnie Cheeverze, Allanie Bloomie...) oraz omówienie stanu współczesnej powieści. Bellow powołuje się na Tołstoja, Dostojewskiego, Flauberta, Prousta, Conrada i innych mistrzów prozy, którzy potwierdzają świadectwo jego własnego życia, jego przekonanie, że powieść jako dzieło sztuki może przynieść wiele dobrego społeczeństwu wyjałowionemu przez cywilizację.
Przedmiotem zawartych w książce tekstów jest analiza postaci reżyserek w ujęciu indywidualnym oraz w kontekście kinematografii poszczególnych krajów, potraktowanych całościowo lub w sposób przekrojowy.
Listy te to nieocenione źródło do poznania Wilde'a niejako od wewnątrz i usłyszenia tej prawdy, którą jest prawda Oskara Wilde'a i o Oskarze Wildzie.