Dzienniki – 5 tomów
85,00 zł
Jest to bardzo obszerny zbiór znalezionych po śmierci pisarki dzienników, które do momentu znalezienia były tajemnicą. Pod względem merytorycznym nie może się z „Dziennikami” równać nawet ostatnia powieść „Przygody człowieka myślącego”. W pełni wystarczający obraz z życia autorki i czasów oraz realiów w jakich żyła.
1 w magazynie
| Autor dzieła | Maria Dąbrowska |
| Wydawnictwo | Czytelnik |
| Seria | |
| Rok wydania | 1988 |
| Wymiary | 205 x 150 mm |
| Ilość stron | 2067 |
| Numer ISBN | 83-07-00974-X |
| Typ okładki | Twarda |
| Stan obwoluty | - |
| Stan ogólny książki | Bardzo dobra |
| Uwagi techniczne |
Jest to bardzo obszerny zbiór znalezionych po śmierci pisarki dzienników, które do momentu znalezienia były tajemnicą. Pod względem merytorycznym nie może się z „Dziennikami” równać nawet ostatnia powieść „Przygody człowieka myślącego”. W pełni wystarczający obraz z życia autorki i czasów oraz realiów w jakich żyła.
-
Tom I -430 stron
-
Tom II – 462 strony
-
Tom III – 382 strony
-
Tom IV – 366 stron
-
Tom V – 427 stron
Wydanie I.
Pozycja antykwaryczna.
Podobne produkty
Tematem tych bardzo ciekawych i barwnie napisanych wspomnień są niezwykłe dzieje dwóch włościańskich rodzin z Kielecczyzny - Wachowiczów i Partyków - którzy po przeniesieniu się do Warszawy w 1911 roku odegrali znaczącą rolę w historii stołecznej gastronomii dwudziestolecia międzywojennego.
Barbara Krafftówna stworzyła jeden z najciekawszych i zapadających w pamięć portretów kobiecych w kinie – Felicję w „Jak być kochaną”. Wzorcowa aktorka w dramatach Witkacego. Pierwsza odtwórczyni Gombrowiczowskiej tytułowej „Iwony, księżniczki Burgunda” i wykonawczyni słynnego walca „Embarras”. Niezapomniana aktorka legendarnego Kabaretu Starszych Panów, która przeklinała Bohdana Łazukę, szarpała bas i nudziła się w czasie deszczu...
To wzruszająca autobiograficzna opowieść, dramatyczna i liryczna zarazem, o dzieciństwie w cieniu zagłady, absurdach totalitaryzmu, idealizmie, rozpaczy i dojrzewaniu. To także pisane z czułością wspomnienie o najbliższych, portret Arbatu i Moskwy, która już nie istnieje.
Starannie wyselekcjonowane, napisane niezwykle klarownym językiem teksty obejmują: esej o Mozarcie, mowę noblowską z 1976 roku, rozważania na temat Chicago - ukochanego miasta Bellowa, wspomnienia o zmarłych przyjaciołach (Johnie Cheeverze, Allanie Bloomie...) oraz omówienie stanu współczesnej powieści. Bellow powołuje się na Tołstoja, Dostojewskiego, Flauberta, Prousta, Conrada i innych mistrzów prozy, którzy potwierdzają świadectwo jego własnego życia, jego przekonanie, że powieść jako dzieło sztuki może przynieść wiele dobrego społeczeństwu wyjałowionemu przez cywilizację.