Prasa Powstania Warszawskiego
50,00 zł
Prasa powstańcza ukazywała się od pierwszych dni Powstania Warszawskiego do 5 października 1944 roku. W czasie tych wielkich dni walki o wolność, prasa pełniła szczególną rolę: informowała o przebiegu walk, była źródłem informacji o sytuacji w kraju i na frontach, była również miejscem dyskusji ideologicznych i sporów politycznych.
1 w magazynie
| Autor dzieła | Tadeusz Skoczek |
| Wydawnictwo | Muzeum Niepodległości |
| Seria | |
| Rok wydania | 2014 |
| Wymiary | |
| Ilość stron | 224 |
| Numer ISBN | |
| Typ okładki | Twarda |
| Stan obwoluty | - |
| Stan ogólny książki | Nowa |
| Uwagi techniczne | UNIKAT - książka trudno dostępna w formie tradycyjnej (papierowej) |
Prasa powstańcza ukazywała się od pierwszych dni Powstania Warszawskiego do 5 października 1944 roku. Część pism była bezpośrednią kontynuacją prasy konspiracyjnej, ale większość powstała z potrzeby chwili. Wydawana była także przez różne ugrupowania polityczne, organizacje wojskowe, a także organizacje społeczne. W czasie tych wielkich dni walki o wolność, prasa pełniła szczególną rolę: informowała o przebiegu walk, była źródłem informacji o sytuacji w kraju i na frontach, była również miejscem dyskusji ideologicznych i sporów politycznych.
Publikacja zawiera ilustracje dokumentujące stan prac konserwatorskich na dokumentach przechowywanych przez muzeum.
Podobne produkty
"Co zostaje z Auschwitz" to trzecia część trylogii Giorgio Agambena, w której centralną rolę odgrywa figura Homo Sacer – człowieka całkowicie odartego z godności, który jest już tylko nagim życiem. Ekstremalną formą Homo Sacer był więzień obozu koncentracyjnego tuż przed swoją ostatnią drogą do komory gazowej („muzułman”). Jak żywy trup, budził już tylko niechęć.
Wszystkie sprawy opisane w tej książce były ściśle tajne do 1989 r., a później zmieniła się koniunktura polityczna i historycy, poza nielicznymi, nie podejmowali badań w tym zakresie. Dodatkowym utrudnieniem w poznaniu aktywności sowieckiej agentury w Polsce jest brak dostępu do najważniejszych dokumentów na ten temat, przechowywanych w archiwach rosyjskich.
Czarni myśliwi – recydywiści i kłusownicy, którym Himmler osobiście proponuje wolność w zamian za polowanie na ludzi na terenach okupowanych. Napisana na podstawie materiałów z archiwów niemieckich, rosyjskich i polskich praca Christiana Ingrao stanowi pierwsze całościowe opracowanie na temat kłusowników Hitlera.
"Pedagogika pamięci, nazywana również pedagogiką miejsc pamięci, staje się stopniowo względnie samodzielnym obszarem teorii i praktyki edukacyjnej. W warstwie teoretycznej nawiązuje ona do tez niemieckiego socjologa i filozofa – Teodora W. Adorna, który w kontekście rozrachunku moralnego ze spuścizną nazizmu podkreślał wagę kształcenia osobowości autonomicznej, samokrytycznej i nonkonformistycznej.